Czynniki sukcesu wyborczego kandydatów na posłów podczas wyborów parlamentarnych na Ukrainie (lata 2014–2019)

Abstrakt

W niniejszej pracy zbadano czynniki sukcesu wyborczego kandydatów na posłów do Sejmu Ukrainy startujących w wyborach w systemie większościowym. Potencjalne czynniki sukcesu wyborczego kandydatów w okręgach jednomandatowych określono na przykładzie wyborów parlamentarnych na Ukrainie w latach 2014 i 2019. Głównym źródłem danych jest strona internetowa Centralnej Komisji Wyborczej, gazeta „Urzędowy Kurier” oraz archiwum danych jakościowych Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Cele badania osiągnięto za pomocą metody wielokrotnej regresji liniowej dwóch zbiorów danych: danych dotyczących wszystkich kandydatów na posłów, którzy startowali w systemie większościowym w wyborach parlamentarnych na Ukrainie w 2014 r. (3194 kandydatów), oraz danych dotyczących wszystkich kandydatów na posłów, którzy startowali w systemie większościowym w wyborach parlamentarnych na Ukrainie w 2019 r. (3080 kandydatów). Zmienną zależną jest liczba głosów uzyskanych przez kandydatów na posłów, a zmiennymi niezależnymi są nominacja partyjna, płeć, wiek i wykształcenie kandydatów. Badania wykazały, że nominacja partyjna, płeć, wiek i wykształcenie miały statystyczne znaczenie w wyborach w 2014 roku. W wyborach parlamentarnych w 2019 r. zmiennymi istotnymi statystycznie okazały się nominacja partyjna, płeć i wykształcenie. Największy wpływ na sukces wyborczy kandydatów na posłów, wybieranych w systemie większościowym, spośród badanych czynników miała nominacja partyjna zarówno w 2014 r., jak i w 2019 r. Przeanalizowano również, że tylko jedna trzecia kandydatów w latach 2014 i 2019 należała do partii. Większość kandydatów, którzy startowali w systemie większościowym w tych latach, to mężczyźni, a pod względem wykształcenia posiadali wyższe wykształcenie. Zbadano, że rozkład kandydatów w systemie większościowym na posłów w wyborach parlamentarnych w 2014 i 2019 roku był nierównomierny między regionami Ukrainy. Analiza zmian w przynależności partyjnej kandydatów na posłów wykazała tendencję do wzrostu odsetka kandydatów niezależnych oraz realokację kandydatów między nowymi i starymi partiami politycznymi, które zmieniały przynależność partyjną, kierując się nowymi możliwościami wyborczymi i politycznymi.